Albert Camus
( 7 listopada 1913, Dréan, Algieria -4 stycznia 1960, Villeblevin, Francja)
Francuski prozaik, dramaturg, eseista.
Urodził się we francuskiej kolonii, w ubogiej robotniczej rodzinie.
Pochodzenie społeczne, a także kolonialne otoczenie wpłynęły na jego literacką wrażliwość.
Do Francji wyjechał już jako dojrzały mężczyzna , a mówiąc z charakterystycznym akcentem, nazywał siebie człowiekiem śródziemnomorskim”.
Uznawany za czołowego egzystencjonalistę.
Pochodził z biednej rodziny, często zapadał na zdrowiu.
Zyskał sławę jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku.
Studiował filozofię i historię kultury antycznej.
Zaczynał jako jako dziennikarz w antykolonialnym czasopiśmie „Alger Républicain”.
Współtwórca „Teatru pracy”.
Uznawany za przedstawiciela egzystencjalizmu w literaturze.
Autor m.in. utworów:
- „Dżuma” 1947,
- „Mit Syzyfa”,
- „Człowiek zbuntowany”
- „Upadek” 1956,
- „Obcy”,
- „Kaligula” 1944.
Laureat Nagrody Nobla (1957).
Zginął w wypadku samochodowym.